কৈৱৰ্ত অসমৰ এটা প্ৰাচীন আদিম জাতি। এওলোকক 'জালকেওত' হিছাপে ও জনা যায়৷। "কৈ" মানে পানী "ৱৰ্ত" মানে বাস কৰা। পানীৰ পাৰত বা নদীৰ পাৰত বাস কৰা জাতি। এইসকল লোক মূলত আছলতে: অনাৰ্য্য অষ্টৃ-দ্ৰাৱিড় মুলৰ লোক৷ তেওলোক প্ৰথমতে মাছ মাৰি জীৱন যাপন কৰিছিল৷ পিছলৈ এভাগ নিজৰ জিৱিকা (মাছ মাৰা), সুকিয়া কৃষ্টি, ধৰ্ম আদি ৰাখিলে আৰু তেওলোক হ'ল ‘জালোৱা কেওঁট-কৈৱৰ্ত’ আৰু আনটো সংস্কৃতায়নৰ ফলত নিজৰ মুল পৰিচয়, জিৱিকা কৃষ্টি বাদ দিলে আৰু তেওলোক হ'ল 'হালোৱা কৈৱৰ্ত'৷ উদাহৰণ স্বৰূপে সংস্কৃতায়নৰ ফলত নিজৰ মুল পৰিছয় আৰু মাছ মাৰা জিৱিকা বাদ দি অকল খেতি বাতি কাম কৰা বা খেতি বাতিৰ বাবে সঁজুলি বনোৱা লোক সকল হালোৱা কৈৱৰ্ত হ'ল আৰু পুৰনি কালৰে পৰা নিজৰ মুল পৰিছয়, কৃষ্টি, জীৱিকাৰ বাবে মাছ ধৰা কামৰ বাবে যিসকলে জাল, খালৈ আদি বনাই নিজৰ জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰি থাকিলে তেওঁলোক হ'ল জালকেওঁট-কৈৱৰ্ত। কৈৱৰ্ত সকল সমগ্ৰ অসমৰ জিলাতে সিচৰিত হৈ আছে। তেওঁলোক অসমত ছ-সাত হাজাৰ বছৰ আগতে আহিছিল বুলিজনা যায় ইতিহাসৰ মতে।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] নামনি অসমৰ লগতে উজনি অসমৰ আদি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু আন নদী বা বিলৰ আশে পাশে বাস কৰিছিল। নলবাৰী জিলাৰ বৰভাগ, বুকিয়া, বৰগাছা আদি ঠাইত এওঁলোক বেছিকৈ পোৱা গৈছিল। কিন্তু বানপানীৰ কাৰণে তেওঁলোক পিছলৈ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ নিজৰ বাসস্থান সলালে। নামনি অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ মিৰ্জা, ডিমৌ, নলবাৰী জিলাৰ বৰগাছা, কমাৰকুছি, দৰং জিলাৰ মঙলদৈ, বাক্সা জিলাৰ খাগ্ৰাবাৰী, তামোলপুৰ, বৰপেটা জিলা, বজালী জিলা।আদি লোকসকলৰ বসতি দেখা যায়। প্ৰধানত নদীয়াল, নায়ক, কৈৱৰ্ত, হুজুৰী, কেওত, হাজৰিকা, পাঠক, আৰু দাস উপাধি লিখা দেখা যায়। একালত অসমত কৈৱৰ্ত ৰজাই শাসন কৰিছিল। গজাংক বা আৰিমৰ্ত, নাগশংকৰ, পৃথু আদি কৈৱৰ্ত ৰজা আছিল।